ÜZÜK hekayəsi 
Bir dəfə qonaqlıqda olduğumuz zaman onun çöhrəsində yenicə eşqə düşmüş gənc qadının cizgilərini gördüm. Mavi gözləri əvvəllər olmadığı kimi parıldayır və öz hisslərini heç cür gizlədə bilmirdi. O, kimi sevir axı? Deyəsən, bayaq pəncərə qarşısında dayanan gənc centlmeni – əyninə mundir geymiş, səsi aslan nəriltisinə bənzəyən sahibkar oğlunu. Aman Allah, qadının gözləri gənc oğlana elə məhəbbətlə baxırdı ki… Axşam evə qayıdarkən onun xasiyyətinə yaxşı bələd olduğumu nəzərə alaraq dedim: – Necə aydın, möcüzəvi hava var. Bu gün maraqlı keçdi, hə? Ardınca onu sevgi macərası yaşamaq haqdakı arzusunun heç də yaxşı fikir olmadığı ilə bağlı xəbərdar etmək üçün öz nişan üzüyümü çıxarıb dedim: – Bax, sənin üzüyün mənə balacadı, barmağımı sıxır. Bəlkə, onun ölçüsünü böyütmək üçün zərgərə verəsən. Qadın əlini qaldıraraq pıçıldadı: – Onu mənə ver. Tezliklə düzələr. Və mən üzüyü ona verdim… Onunla bir ay sonra rastlaşdıq. Üzüyün aqibəti haqda soruşmaq istəsəm də, soruşmadım. Zaman səbrlidi, mən də səbr edib qadını tələsdirməmək qərarına gəldim. Bu zaman o, baxışlarını aşağı dikib: – Bəla üz verib, mən üzüyü haradasa gizlətmişdim, indi isə tapa bilmirəm. – Mənim susduğumu görüb narahatlıqla əlavə etdi. – Buna görə mənə qəzəblənmirsən ki? – Yox. Aman Allah, ona qəzəblənmədiyim üçün elə arxayınlıqla çıxıb getdi ki… Beləcə bir il keçdi. Bir gün köhnə yerlərə üz tutub, mənə olduqca tanış olan küçə ilə yürüməyə başladım. Budur, onunla yenidən görüşdük. Gözləri bir az daha mavi, bir az daha parlaq idi. Dodaqları isə sanki xeyli böyümüş və soluxmuşdu. Məni görən kimi uzaqdan səsləndi: – Bax, sənin üzüyündü, nişan üzüyün. Onu tapdım, əzizim. O, artıq böyükdür və barmağını sıxmayacaq. Mən bu tərk olunmuş qadına, onun soluxmuş dodaqlarına, sonra isə üzüyə baxdım. Qadına təzim edərək yalnız bunu deyə bildim: – Ah… deyəsən, bizim bu üzüklə bəxtimiz heç gətirmir. O, indi də barmağıma böyük gəlir.
Tərcümə: Xatirə Nurgül
