Çinarə ÖMRAY
Biz iki bacıyıq, qaqaşımız yoxdu. Atamgil beş qardaş bir bacı, anamgil isə iki bacı, iki qardaş idilər. 
Əmim rəhmətə gedəndə biz uşaq idik. Bibimin necə yana-yana ağlamağı hələ də gözümdədi. Bibim elə içdən qardaş deyib qışqırırdı ki, adamın ruhu bədənindən qaçmaq istəyirdi səsdəki əzabdan, ağrıdan.
Bir də dayım.. Xəstə yatağında idi. Həkim ömrünün sonuna sayılı günlərin qaldığını demişdi. Bacım məndən üç yaş balacadı. Onda mən 4-də, bacım isə 1-ci sinifdə oxuyurdu. Bir gün dayımın yanında idik. Birdən anam soruşdu ki,
– Ramil, nə olsa yeyərsən? Bax ürəyinnən nə keçir de. Mən tapacam sənə.
Dayım düşünmədən dedi ki, :
– Acıqıcı, – bu bitkiyə bəzi yerlərdə Suotu da deyirlər. Əsasən aprel, may ayları bitir və suyun içində olur. – olsa yeyərəm,- dedi.
Anam bizi də götürüb evə gəldi. Tam yadımda deyil, kimsə dedi ki, bəs zavodların yanında elə bir yer var, borulardan şollar suyu tökülür və həmən bitkini ordan tapmaq olar. Anam həmən qadını da götürüb dediyi yerə getdi. Hansı ki, evdən bazara belə getmirdi heç vaxt anam. Bizim hər problemimizə atam qaçdığı üçün, anamın evdən çıxmasına gərək qalmırdı. Ona görə də çox yeri tanımırdı.
Anam evə gələndə bütün suyun içində idi. Dizlərinə qədər suya girmişdi o bitkini yığa bilmək üçün.
Bacım anama baxıb dedi:
– Kaş mənim də qardaşım olardı, belə xəstə olardı, məndən də o otu istəyərdi. Mən də belə həvəslə gedib onu yığardım..
Onda bacım 1-ci sinifdə oxuyurdu. Niyə belə dediyini bilmədim. Amma anamın bu addımına elə həyəcanla baxırdıq ki, sonra da heç nə olmamış kimi paltarını dəyişib tez dayımgilə yollandı.
Üç gündən sonra dayım rəhmətə getdi…
Hərdən düşünürəm, yaxşı ki, qardaşım yoxdu…
